True
Voertuig.TV - TV kijken via internet, de beste Auto programma's bij elkaar! Nederland.FM   Nederland.TV   Contact   Privacy & Cookies  

De kist - Alle afleveringen
De kist
De Kist: Barrie Stevens

Veel met de dood is danser, choreograaf en acteur Barrie Stevens (75) momenteel niet bezig. Maar toen hij enkele jaren terug de diagnose prostaatkanker kreeg, was dat wel anders. 'Toen dacht ik: als dit het bestaan is, mag het voor mij afgelopen zijn. Alles was zo somber, zo zwart. Mijn moeder was overleden, mijn vader was heel erg ziek en moest naar een verpleeghuis. Ik vond het heel pittig om het allemaal een plek te geven.' Die periode heeft hem realistisch gemaakt, vertelt Barrie aan presentator Kefah Allush: 'Vroeger wilde ik beroemd worden en in een sprookje leven. Maar nu werd ik met mezelf geconfronteerd en voelde ik de eenzaamheid.' Hij praat over het overlijden van zijn beide ouders en de dood van acteur Leen Jongewaard, die hij de liefde van zijn leven noemt. 'De vader en de moeder die ik thuis soms niet had. Dat was hij.' Daarnaast spreekt hij openhartig over de hunkering die hij voelt om gezien en geliefd te worden, wat deels lukt via zijn werk op het podium. 'Ik denk dat ik daar enorm naar verlang. Dat is de kern van alles in mijn leven. Maar een zekere mate van eenzaamheid is altijd bij mij.'



De kist
De Kist: John de Wolf

Voor oud-profvoetballer John de Wolf is 2020 een bijzonder jaar. Hij hoopt 58 te worden, de leeftijd waarop zijn vader overleed. 'Dat is natuurlijk wel een dingetje', zegt hij in gesprek met presentator Kefah Allush. Toen zijn vader overleed, was John net te laat om afscheid te kunnen nemen. 'Daar heb ik heel lang problemen mee gehad. Ik snapte niet waarom hij niet op mij gewacht had. Maar de laatste jaren heb ik er meer vrede mee gekregen.' Het gemis is nog altijd groot, maar wel minder dan in de eerste jaren na zijn overlijden. 'Ik kon het toen geen plek geven. Daarom ben ik ook gestopt met voetballen. Maar ook nu nog word ik emotioneel als ik aan mijn vader denk. Het was een fantastische, liefdevolle pa.' Recent heeft John zijn moeder naar een verpleeghuis moeten brengen, omdat ze dement wordt. Over haar naderende dood wil hij liever nog niet nadenken. 'Het lijkt me verschrikkelijk, als je allebei je ouders kwijt bent. Daarom geniet ik er nu nog van, dat ze er nog is.'



De kist
De Kist: Bert Visscher

Nadenken over de dood doet cabaretier Bert Visscher liever niet te veel. 'Laat de dood de tering krijgen', zegt hij in gesprek met presentator Kefah Allush. Toch kan hij er soms niet omheen, bijvoorbeeld als zijn moeder overlijdt. 'Ik heb toen flink liggen janken. Ik vond het verschrikkelijk en zo oneerlijk. Ze was nog maar 68 jaar, veel te jong.' Zijn vader overlijdt zes jaar later. Bert is op dat moment in Italië en kan niet op tijd terug zijn. Dat zit Bert nog altijd dwars. 'Ik had hem nog een keer in de ogen willen kijken, zijn hand willen vasthouden.' Die nacht gebeurt er iets wonderlijks: in zijn slaap slaakt hij een oerkreet van verdriet. 'Ik had nog dagenlang last van mijn keel.' Vorig jaar werd de komiek met zijn eigen kwetsbaarheid geconfronteerd. Hij kreeg last van paniekaanvallen. Medicijnen, gesprekken met een psycholoog en een minder volle agenda hielpen hem er weer bovenop. 'Ik besef nu terdege dat ik breekbaar kan zijn.' Als hij dan toch moet nadenken over hoe hij het liefste dood zou willen gaan, is er wel een favoriet scenario. 'Op Schiermonnikoog, zittend op een bankje, uitkijkend over zee, met een glaasje Merlot in de hand.'



De kist
De Kist: Tineke de Nooij

Vrolijkheid en optimisme kleuren haar karakter, zegt ze zelf, maar Tineke de Nooij (78) belandde na de dood van haar man Peter in 2018 in een diep dal. 'Tot mijn verbazing ging het een hele tijd slecht met me', vertelt Tineke. 'Mijn man heeft zoveel jaar in het verpleeghuis gezeten, het was een lijdensweg. Ik dacht dus dat het een opluchting zou zijn, maar na zijn dood had ik geen zin meer om mijn bed uit te gaan. Ik had nergens zin meer in en dacht: laat maar zitten.' Langzaam krabbelde ze weer op, beschrijft ze. 'Ik ben wel oud en krakkemikkig, maar ik heb fantastisch leuk werk, te gekke kinderen en heel fijne vrienden. Er komt een moment dat je dat ineens weer ziet.' Ze breekt een lans voor zelfbeschikking waar het gaat om de dood, al beseft ze tegelijkertijd hoe lastig dit is. 'Tot in den treure leg ik mijn kinderen uit wat ik wil. Maar stel dat ik gevonden word met een hersenbloeding en niet meer weet wie ik ben. Denk je dat mijn kinderen dan zeggen: 'Laat maar zitten?' Tineke de Nooij was de eerste vrouwelijke dj van Nederland en presenteerde verschillende succesvolle radio- en tv-programma's. Gedurende haar carrière won ze diverse belangrijke vakprijzen.



De kist
De Kist: Gers Pardoel

'Je staat hier 47 jaar te vroeg met die kist', reageert rapper Gers Pardoel als Kefah Allush met zijn bekende gele Fiat en kist komt aanrijden. 'Ik denk namelijk dat ik 85 word.' Pardoel, die in 2011 doorbrak met zijn hit 'Ik neem je mee', was nog maar zeventien toen hij zijn moeder aan kanker verloor. 'Mijn moeder was negen maanden ziek en helemaal afgetakeld. Hoe erg je je moeder daarna ook mist, ze was wel bevrijd', vertelt hij hierover. Het zorgde er ook voor dat hij niet langer bang was voor de dood. 'Ik vond de dood altijd heel beangstigend. Toen ik haar zag overlijden, zag ik de totale rust. Het was gewoon heel vredig. En ik dacht: als ik doodga, kom ik weer bij haar terecht. Dus dat is goed.' Zijn verdriet schreef hij van zich af in zijn liedjes. Daarbij ging het ook over de relatie met zijn vader, die stevig onder druk kwam te staan. 'Ik was echt heel boos en ik schold zonder remmen. Maar mijn vader was ook aan het rouwen. Hij miste mijn moeder ook en hij probeerde er het beste van te maken. Via het nummer 'Dankbaarheid' bood ik mijn excuus aan.'



De kist
De Kist: Diederik Jekel

Al op jonge leeftijd leerde wetenschapsjournalist Diederik Jekel dat het leven opeens afgelopen kan zijn. Op zijn zeventiende moest hij met spoed naar het ziekenhuis vanwege zijn suikerziekte. Onderweg in de ambulance raakte hij in coma, om daar pas twee dagen later weer uit te komen. 'Toen ik wakker werd op de intensive care, lag er naast mij een vrouw die heel hard hoestte. Zij heeft het uiteindelijk niet gered. Ik besefte toen: Ik kom hier nog wel levend vandaan, maar het had ook heel anders af kunnen lopen', vertelt hij aan Kefah Allush. Dat besef dringt opnieuw tot Diederik Jekel door als hij op zijn 21e een goede vriend verliest bij een duikongeluk. 'Juist omdat het leven zomaar voorbij kan zijn, moet je er iets van maken. Ik probeer de wereld daarom iets mooier te maken dan dat ik hem aantrof.' Mocht hij morgen ineens overlijden, dan is zijn leven goed geweest. 'Ik ben trots op wat ik heb bereikt in mijn werk. En dankbaar voor wel 45 dingen.' Of hij vervolgens begraven wil worden of gecremeerd, maakt hem niets uit. 'Want ik ga er toch niet bij zijn.'



De kist
De Kist: Berdien Stenberg

'Dit is het begin van het einde. Ik ga dood, binnen afzienbare tijd.' Dat is het eerste wat fluitiste Berdien Stenberg dacht toen ze tien jaar geleden de diagnose uitgezaaide borstkanker kreeg. De muzikante, die wereldberoemd werd met het nummer Rondo Russo, vertelde niemand dat ze ziek was, op een handjevol naasten na. 'Op die manier kon ik gewoon mijn dingen blijven doen. Als je de ziekte met iedereen deelt, wil iedereen zijn medeleven tonen. Dat maakt dat je je de hele dag patiënt voelt.' Toen na een jaar alle behandelingen achter de rug waren, werd ze bang. 'Wat nou als het terugkomt? Ik werd een hypochonder. Bij ieder hoestje dacht ik: oh, nou zit het in mijn longen. Die angst vrat aan mij.' Schrijven hielp haar om met de angst te leren omgaan. Dat resulteerde in het boek 'Hallo allemaal, mijn moeder die is kaal', over het jaar waarin ze borstkanker had. Een van de belangrijkste lessen die ze heeft geleerd van haar ziekte, is 'dat je als een gek moet leven'. 'Mens, leef! Vandaag is vandaag, nu duurt maar even, en morgen is nog maar de vraag.'



De kist
De Kist: Freek de Jonge

Het verlies van kinderen loopt als een rode draad door het leven van cabaretier Freek de Jonge. Zijn ouders verloren een tweeling, kort na de geboorte. Freeks zoon Jork overleed plotseling toen hij drie maanden oud was. En op 7-jarige leeftijd stierf zijn kleindochter Maggie, als gevolg van een aangeboren hartkwaal. 'Dat was heel, heel ingrijpend', vertelt Freek de Jonge aan Kefah Allush. Op een of andere manier greep haar dood hem meer aan die van zijn eigen zoon. 'Ze was mijn eerste kleinkind, zeer open en levendig. Een engeltje dat even naar de aarde was gestuurd om liefde en geluk te brengen.' Zijn verdriet zette hij om in een prachtig liedje. 'Naar wie gaat mijn verdriet? Met wie kan ik erover praten? Wie wil mijn zorgen kennen, en wie niet?', draagt Freek de Jonge voor. Met zijn eigen dood zou de cabaretier wel vrede hebben. Hij heeft een 'schitterend' leven gehad, waar hij 'dik tevreden' mee is. Maar klaar met het leven? Dat is hij op zijn 75e nog lang niet. 'Ik denk niet dat ik het definitieve woord gesproken heb als ik mijn ogen sluit. Ik blijf natuurlijk ergens midden in een zin steken. En dat was het dan.'



De kist
De Kist: Liz Snoijink

Als actrice moest Liz Snoijink regelmatig sterven op het toneel of op de filmset. In het echte leven stierf haar vader in haar armen en eindigde haar moeder diep dement. Met Kefah Allush praat ze onder andere over het pijnlijke sterfproces van haar beide ouders. Over haar vader, die ook in de laatste fase nog aan het leven hing en voor wie de grenzen van euthanasie steeds verder opschoven. En over haar moeder, die ze zag lijden. 'Ze was zichzelf totaal kwijt. Ik vond het verschrikkelijk om haar zo te zien. Ik was er heel boos over.' Ze mist haar ouders nog iedere dag, vertelt ze. 'Je wilt dingen met hen delen. Ik voel mijn ouders in mij.' Over haar eigen eindigheid denkt Liz Snoijink ook regelmatig na. 'Ik ben 64, over the hill', zegt ze daarover. 'Ik voel het hek. Tijd wordt kostbaar, maar ik hoop dat het nog lang duurt.'



De kist
De Kist: Bob Fosko

Slokdarmkanker, met uitzaaiingen naar onder meer de lever. Niet meer te genezen. Die diagnose kreeg Bob Fosko, zanger van de Raggende Manne, in januari 2019 voor zijn kiezen. Bang voor de dood is hij niet, vertelt hij in De Kist aan Kefah Allush. 'Ik heb geen moeite om het te accepteren. Het is confronterend, maar ik heb er geen verdriet van.' Heel oud worden was niet iets wat hij altijd al wilde, geeft Fosko aan. En hij heeft zoveel mooie momenten in het leven meegemaakt dat hij zich vooral dankbaar voelt. 'Ik word ondergedompeld in liefde. We doen leuke dingen samen. Mijn vrouw en kinderen geeft het troost dat ik er niet te zwaar aan til.' De zanger en acteur vertelt ook over de periode dat zijn vrouw Vera te horen kreeg dat ze kanker had, enkele jaren geleden. Zij kwam de ziekte te boven. Bob Fosko: 'Alleen verder moeten, was toen mijn grootste angst. Zij is mijn anker. We hebben nu intense momenten met elkaar. Maar we praten nog niet heel diep over dat zij straks alleen door moet.' Omarm je lot, hoe moeilijk dat soms ook is, wil hij anderen meegeven. 'Ik denk dat ik straks voortbesta in wat ik heb gezegd en gezongen. Na de dood houdt het op, denk ik. Maar ik heb daar geen verdrietige gevoelens bij. Ik heb een mooi leven gehad.'



De kist
De Kist: Peter van Uhm

Eén dag was Peter van Uhm Commandant der Strijdkrachten toen zijn zoon Dennis tijdens een missie in Afghanistan om het leven kwam. Inmiddels is dit meer dan tien jaar geleden. Van Uhm vertelt hoe de rouw zich ontwikkelde bij hem en zijn gezin. Elkaar de ruimte geven om met het verlies om te gaan, zonder elkaar los te laten: die gedachte stond steeds centraal. Dennis is nog altijd zeer aanwezig in hun leven. In de periode na de dood van zijn zoon ontving Van Uhm tassen vol kaarten en brieven om hem en zijn gezin een hart onder de riem te steken, maar hij heeft nog steeds niet de moed gehad ze te lezen.



De kist
De Kist: Peter van Uhm

Een dag was Peter van Uhm Commandant der Strijdkrachten toen zijn zoon Dennis tijdens een missie in Afghanistan om het leven kwam. Inmiddels is dit meer dan tien jaar geleden. Van Uhm vertelt hoe de rouw zich ontwikkelde bij hem en zijn gezin. Elkaar de ruimte geven om met het verlies om te gaan, zonder elkaar los te laten: die gedachte stond steeds centraal. Dennis is nog altijd zeer aanwezig in hun leven. In de periode na de dood van zijn zoon ontving Van Uhm tassen vol kaarten en brieven om hem en zijn gezin een hart onder de riem te steken, maar hij heeft nog steeds niet de moed gehad ze te lezen.



De kist
De Kist: Peter Faber

'Ik hou van je.' Dat is de belangrijkste boodschap van acteur Peter Faber aan jongeren in de gevangenis. Het zijn woorden die hij zelf als kind nooit heeft gehoord, vertelt hij aan Kefah Allush. Peter Faber groeide op in Amsterdam-Noord, in een gezin waarin geweld volop aanwezig was. Van een aai over zijn bol of andere vormen van liefde kan hij zich weinig meer herinneren. Rond het overlijden van zijn ouders ervaart Faber dan ook weinig verdriet. Pas de laatste tijd kan hij meer begrip opbrengen voor de keuzes die zij hebben gemaakt. Over de zin van het leven is hij duidelijk: 'Die moet je er zelf aan geven. Het leven is hard, gemeen en onvoorspelbaar. Maar het is het mooiste dat er is'.



De kist
De Kist: Corry Konings

Corry Konings zit nu vijftig jaar in het vak en nog steeds staat ze veelvuldig op het podium. Corry Konings had een veelbewogen jeugd. Ze kon niet bij haar ouders wonen, groeide op bij haar oom en tante en moest op zestienjarige leeftijd een abortus ondergaan. Later herstelde Corry het contact met haar beide ouders. Over de laatste weken in het leven van haar moeder vertelt ze: 'Ik wilde zoveel mogelijk bij haar zijn. Mijn moeder had van die witte memoblaadjes die ik vond, briefjes aan Onze Lieve Heer: Zou je me willen helpen? Die heb ik allemaal bewaard.' Haar recente deelname aan Expeditie Robinson gaf een nieuwe impuls aan haar carrière. 'In één keer ben je weer populair, ook bij jonge kinderen. Wat is dat mooi om nog mee te mogen maken.'



De kist
De Kist: Klaas van der Eerden

Niets is zo erg als een kind verliezen. Met dat besef leeft komiek en presentator Klaas van der Eerden al zijn hele leven, vertelt hij aan Kefah Allush. Klaas wordt geboren nadat een oudere broer verdrinkt in de sloot voor het ouderlijk huis. Het is een ervaring die zijn hele leven kleurt. 'Ik vergelijk alle pijn die ik in het leven ben tegengekomen met de pijn die mijn ouders hebben gehad. Als ik iets naars meemaak, denk ik altijd: Dit is niet zo erg als een kind verliezen.' Deze gedachte heeft hij ook als zijn vrouw haar borsten en eierstokken preventief moet laten verwijderen. Het leidt tot verwijdering en zelfs tot een huwelijkscrisis. 'Wij dachten dat we het meest ideale stel waren van de hele wereld. Totdat dit gebeurde. Zij ging totaal anders met het verdriet over de situatie om dan ik.' Een jaar zijn Klaas en zijn vrouw uit elkaar. 'Uiteindelijk hebben we elkaar weer gevonden en heeft de situatie ons zelfs dichter bij elkaar gebracht.'



De kist
De Kist: Jan des Bouvrie

'Ik kijk af en toe eens om en denk dan: Wat een prachtig leven heb ik gehad! Ik hoop dat alles wat nog komt, net zo mooi is.' Aldus de meest bekende interieurontwerper van Nederland, Jan des Bouvrie (77), vermaard om zijn witte, strakke interieurs. Nog altijd is hij verknocht aan zijn werk. Dat is ook hoe hij straks herinnerd wil worden: de man die Nederland anders heeft leren wonen. 'Dat vind ik ook echt. Als je ziet hoe verschrikkelijk en somber het vroeger was.' Bang voor de dood is hij niet. Ook niet na de constatering van prostaatkanker enkele jaren terug: 'Ik ben er vooral mee bezig dat ik daar niet aan overlijd. Bij ellende in het leven heeft positiviteit me altijd gered.' Een ding weet hij al wel: hij hoeft later niet zo nodig in een witte kist. 'Dat vind ik zo gemakkelijk. Tuurlijk ligt Jan in een witte kist! Ach, ik denk er nog niet over. Als ik maar niet in jullie kist hoef.'



De kist
De Kist: Carly Wijs

Er is een rol die actrice Carly Wijs tot nu toe steeds heeft geweigerd. 'Ik wil niet de moeder van het dode kind spelen', vertelt ze aan presentator Kefah Allush. 'Dat is puur bijgeloof.' Vooral de dood van haar tien jaar oudere broer heeft diepe indruk gemaakt op Carly. Hij was 55 toen hij kanker kreeg en overleed drie jaar later. Met name zijn laatste levensfase is haar bijgebleven. 'Zijn dood was een opluchting, want het was een lange weg. Maar hij wilde het zo.' Het heeft haar ook iets geleerd over de regie in de laatste levensfase. Haar broer wilde geen euthanasie of palliatieve sedatie om zijn leed te verzachten. 'Volstrekt duidelijk moet zijn dat degene die het ondergaat de regie moet hebben. Je hebt het recht om gillend en schreeuwend naar het einde te gaan. Ook al is dat niet fijn voor de mensen eromheen die ernaar moeten kijken.' Heeft het overlijden van haar broer haar iets geleerd over haar eigen dood? 'Nee, je weet het niet tot het moment dat het zover is. Het is net als met bevallen. Vooraf heb je er ideeën over, maar als je eenmaal aan het bevallen bent, heb je weinig gedachten meer, hoor.'



De kist
De Kist: Dave von Raven

'Ik raakte in shock, dacht: nú ga ik. Ik dacht echt dat ik doodging', aldus Dave von Raven, ras-Rotterdammer en zanger van The Kik, over de schrik van zijn leven. Hij is aan het werk in zijn geluidsstudio als een deel van zijn lichaam het plotseling opgeeft. Een oorzaak wordt niet gevonden, maar deze ervaring vormt wel een wake-upcall voor hem. Hij laat de stadse drukte van Rotterdam achter zich en verhuist naar een klein dorp op Goeree-Overflakkee. Verder gaat de sterke drank in de ban en besluit Dave gezonder te gaan leven. Met de dood komt hij voor het eerst echt in aanraking als protestzanger Armand doodgaat, met wie hij net een periode intensief heeft samengewerkt. Of er leven is na de dood, weet Dave niet voor zichzelf. 'Maar ik sluit het niet uit. En dat vind ik een heel geruststellende gedachte.'



De kist
De Kist: Peter van Uhm

Een dag was Peter van Uhm Commandant der Strijdkrachten toen zijn zoon Dennis tijdens een missie in Afghanistan om het leven kwam. Inmiddels is dit meer dan tien jaar geleden. Van Uhm vertelt hoe de rouw zich bij hem en zijn gezin ontwikkelde. Elkaar de ruimte geven om met het verlies om te gaan, zonder elkaar los te laten, die gedachte stond steeds centraal. Dennis is nog altijd zeer aanwezig in hun leven. In de periode na de dood van zijn zoon ontving Van Uhm tassen vol kaarten en brieven om hem en zijn gezin een hart onder de riem te steken, maar hij heeft nog steeds niet de moed gehad ze te lezen.



De kist
De Kist: Tim Overdiek

Elke dag denkt voormalig NOS-correspondent Tim Overdiek aan de dood. Negen jaar geleden overleed zijn vrouw nadat ze werd aangereden door een motoragent. Opeens was Overdiek weduwnaar en moest hij zijn twee zoons vertellen dat hun moeder was overleden. 'Dit ga ik wel even fixen', dacht hij optimistisch. Maar dat viel tegen. 'Dit is niet op te lossen.' Over dat eerste, moeilijke jaar na Jennifers dood schreef hij een boek: Tranen van liefde. Zonder censuur. Nu, negen jaar later, coacht Overdiek mensen die moeten leren omgaan met verlies. 'Heel lang heb ik mijn identiteit ontleend aan mijn beroep, maar mijn werk is lang niet meer het belangrijkste.' Hoewel hij inmiddels niet meer hoeft te huilen, maar kan lachen als hij naar een foto van Jennifer kijkt, denkt Overdiek elke dag aan de dood. 'Om voller van de dag te kunnen genieten. Want het kan zomaar over zijn.'



De kist
De Kist: Euvgenia Parakhina

'Eng!' Dat zegt danseres Euvgenia Parakhina na een eerste blik op de kist waarmee Kefah Allush haar komt opzoeken. Het voormalige jurylid van So You Think you Can Dance groeide op in een appartementencomplex in de Russische stad Gorki. Als iemand overleed, werd de bovenkant van het kistdeksel in de portiek gezet. En die gewoonte heeft een diepe indruk nagelaten. De dood van Euvgenia's vader in 1988 roept tot op heden veel emotie op. Hoewel vader Parakhina het gezin verliet toen Euvgenia nog maar een baby was, heeft hij een beslissende rol in haar leven gespeeld. Nadat zijn dochter haar eindexamen had gehaald, stapte hij met haar in de trein naar Moskou om ervoor te zorgen dat ze in de hoofdstad een dansopleiding kon gaan volgen. Dat is meteen ook het laatste wat haar vader voor haar heeft kunnen doen. Op de dag van zijn terugkeer uit Moskou belandde hij met kanker in het ziekenhuis om er niet meer uit te komen. Na zijn dood, die Euvgenia op honderden kilometers afstand voorvoelde, had ze liever niet in de kist gekeken. Van de mooie, atletische man van weleer was nauwelijks iets over. Euvgenia Parakhina gaat regelmatig naar Rusland en bezoekt dan altijd het graf van haar vader, om hem over het kleinkind te vertellen dat hij niet gekend heeft en hulp te vragen in situaties waar ze zich geen raad mee weet. Als ze de begraafplaats verlaat voelt ze zich lichter en kan ze de hele wereld weer aan. Over haar eigen dood wil Euvgenia niet nadenken. Ze weet zelfs niet of ze in Rusland of in Nederland begraven wil worden. Die vraag schuift ze liever weg: ze wil nog te graag leven.



De kist
De Kist: Martin Gaus

Afgelopen jaar keek Martin Gaus de dood in de ogen. Na een spoedoperatie aan een geperforeerde darm functioneerden zijn nieren nog maar minimaal. Een donornier van een bevriende hondentrainster bood uiteindelijk redding. In oktober 2018 onderging de oud-presentator en dierenvriend zijn niertransplantatie. Hoe is het nu met hem? Hoe kijkt hij terug op die zware periode vorig jaar? Hoe denkt hij over de dood en wat heeft deze ingrijpende ervaring gedaan met de manier waarop hij nu in het leven staat?



De kist
De Kist: Dave von Raven

'Ik raakte in shock, dacht: nú ga ik. Ik dacht echt dat ik dood ging', aldus Dave von Raven, ras-Rotterdammer en zanger van The Kik, over de schrik van zijn leven. Hij is aan het werk in zijn geluidsstudio als een deel van zijn lichaam het plotseling opgeeft. Een oorzaak wordt niet gevonden, maar deze ervaring vormt wel een wake-upcall voor hem. Hij laat de stadse drukte van Rotterdam achter zich en verhuist naar een klein dorp op Goeree-Overflakkee. Verder gaat de sterke drank in de ban en besluit Dave gezonder te gaan leven. Met de dood komt hij voor het eerst echt in aanraking als protestzanger Armand dood gaat, met wie hij net een periode intensief heeft samengewerkt. Of er leven is na de dood, weet Dave niet voor zichzelf. 'Maar ik sluit het niet uit. En dat dat vind ik een heel geruststellende gedachte.'



De kist
De Kist: Julius Jaspers

Erin gaan liggen, vindt hij de goden verzoeken. Maar Julius Jaspers wil de doodskist best even van het autodak halen. 'Dan kunnen we hem meteen naar de barbecue brengen', grapt de tv-kok en schrijver van kookboeken, zoals de BBQBijbel. Bang voor de dood is hij niet. Zelfs niet nadat hij een paar jaar terug de dood 'aantikte'. Een bacterie op zijn hartklep zorgde ervoor dat Jaspers nauwelijks nog de trap op kon komen, zo moe was hij. De hartoperatie slaagde en sindsdien voelt hij zich 'duizend procent beter'. Toch was het niet deze gebeurtenis, maar het overlijden van zijn schoonvader die hem een belangrijke levensles leerde. Namelijk, dat je niet te veel moet uitstellen. En als het dan toch een keer afgelopen moet zijn, dan liefst tijdens zijn slaap.



De kist
De Kist: Marga Bult

Het is een van de mooiste dingen die zangeres Marga Bult in haar leven heeft mogen doen. Na haar vaders dood nam ze de laatste verzorging van zijn lichaam op zich. Dat ze dit kon doen voor haar vader dankt ze aan haar ervaring als verpleegkundige in het ziekenhuis. Daar kwam Marga met grote regelmaat in aanraking met de dood. Bang voor de dood is Marga niet. 'Ik denk dat er hierna iets is. Dat vind ik een heel mooie gedachte, troostgevend. De hemel associeer ik met: er is iemand die me opwacht. En er is veel meer tussen hemel en aarde dan wij beseffen.'



De kist
De Kist: Peter van Uhm

Eén dag was Peter van Uhm Commandant der Strijdkrachten toen zijn zoon Dennis tijdens een missie in Afghanistan om het leven kwam. Inmiddels is dit meer dan tien jaar geleden. Van Uhm vertelt hoe de rouw zich bij hem en zijn gezin ontwikkelde. Elkaar de ruimte geven om met het verlies om te gaan, zonder elkaar los te laten: die gedachte stond steeds centraal. Dennis is nog altijd zeer aanwezig in hun leven. In de periode na de dood van zijn zoon ontving Van Uhm tassen vol kaarten en brieven om hem en zijn gezin een hart onder de riem te steken, maar hij heeft nog steeds niet de moed gehad ze te lezen.



De kist
De Kist: Lilian Marijnissen

Het leven is niet altijd een feest, soms is het een gevecht. Daarom moet je je dromen opeisen, verklaart Lilian Marijnissen de tekst die ze op de doodskist schrijft. Op die manier probeert de partijleider van de SP de wereld een beetje mooier te maken. Op momenten dat dit even niet lukt of als het tegenzit, zoekt ze steun bij het graf van haar oma, met wie ze een heel innige band had. Ook al is ze nog maar een dertiger, toch is Marijnissen zich erg bewust van haar eigen sterfelijkheid. Omdat haar vader twee keer een hartaanval kreeg en haar opa er zelfs aan overleed. 'Het hart is een kwetsbaar iets bij ons in de familie. Ik moet dus wel opletten.' Zeker aangezien ze als partijleider een druk en gejaagd bestaan lijdt, waarin Marijnissen continu druk voelt. Mocht ze morgen toch dood neervallen, dan heeft haar leven in elk geval wel zin gehad. 'Ik zou de boel met een goed gevoel achterlaten.'



De kist
De Kist: Tim Overdiek

Elke dag denkt voormalig NOS-correspondent Tim Overdiek aan de dood. Negen jaar geleden overleed zijn vrouw, nadat ze werd aangereden door een motoragent. Opeens was Overdiek weduwnaar en moest hij zijn twee zoons vertellen dat hun moeder was overleden. 'Dit ga ik wel even fixen', dacht hij optimistisch. Maar dat viel tegen. 'Dit is niet op te lossen.' Over dat eerste, moeilijke jaar na Jennifers dood, schreef hij een boek: Tranen van liefde. Zonder censuur. Nu, negen jaar later, coacht Overdiek mensen die moeten leren omgaan met verlies. 'Heel lang heb ik mijn identiteit ontleend aan mijn beroep. Maar mijn werk is lang niet meer het belangrijkste.' Hoewel hij inmiddels niet meer hoeft te huilen, maar kan lachen als hij naar een foto van Jennifer kijkt, denkt Overdiek elke dag aan de dood. 'Om voller van de dag te kunnen genieten. Want het kan zomaar over zijn.'



De kist
De Kist: Angelique Houtveen

'Als het leven blijkbaar zó kort kan zijn, dan wil ik er ook alles uithalen.' Een uitspraak van 3FM-dj Angelique Houtveen (32), die alweer enkele jaren een bekende stem is op de Nederlandse radio. Als jong meisje kreeg ze een gevaarlijke bloedziekte, waardoor ze jarenlang vele uren in het ziekenhuis doorbracht. En heel veel thuis, noodgedwongen binnen. Zo begon haar liefde voor muziek. In 2010 werd ze geconfronteerd met een nieuwe aandoening, die ervoor zorgde dat ze zware epileptische aanvallen kreeg. Het was kantje boord, vertelt ze daarover. Het gevaar is niet geweken, de aandoeningen zijn niet weg. Maar juist deze ziektes zorgden ervoor dat ze haar toenmalige baan durfde op te zeggen en te gaan voor haar droom: radio-dj worden op een landelijke zender. Met de muziek die ze draait wil ze mensen een goed gevoel geven of troosten, net zoals bepaalde nummers haarzelf helpen om haar emoties te verwerken. Ze vertelt dat ze haar eigen begrafenis-playlist al heeft samengesteld. 'Die moet straks helemaal kloppen, omdat muziek zo'n belangrijk onderdeel van mijn leven is.'



De kist
De Kist: Catherine Keyl

Toen Catherine Keyl (1946) een jaar of tien was, kwam ze er bij toeval achter dat de familie van haar joodse vader in de Tweede Wereldoorlog was vergast. Daar werd in het gezin nadrukkelijk over gezwegen en ook de jonge Catherine hield haar mond. Catherine Keyl had een 'stormachtige relatie' met haar vader. Kort voor zijn overlijden moesten zijn benen geamputeerd worden, waardoor zijn oorlogsherinneringen naar boven kwamen. Na zijn dood voelde ze zich eindelijk bevrijd van zijn invloed en sprong ze uit de band: het ontzag voor de vader had een rem op haar onafhankelijkheid gezet. Bang voor de dood is Keyl niet, maar als controlfreak moet ze er niet aan denken in haar laatste levensfase afhankelijk van anderen te worden. Oudere mensen krijgen in onze samenleving sowieso het idee dat ze beter kunnen oprotten, stelt ze ferm. Op momenten van depressie heeft ze daar zelf ook last van. Als Catherine Keyl het hiernamaals mocht inrichten, zou dat eruitzien als haar ideale talkshow: grote tafels met mensen die niet alleen met elkaar moeten discussiëren, maar vooral ook naar elkaar moeten luisteren.